Włoski duet jest dla mnie ciekawym i osobliwym zjawiskiem na scenie muzycznej. Ich muzyka nie jest w żaden sposób wyróżniająca się spośród ogromu ambientowych i droneowych propozycji, a jednak towarzyszy im pewna aura niesamowitosci, a przestrzeń wypełniana ich dźwiękami przybiera właściwości magiczne. Płyta wydana w 2007 roku to zestaw mrocznej muzyki, napawającej nie tylko świadomością istnienia innych światów oraz systemów wartości, ale również produkujacej bardzo realne wizje wypełnione ciemnymi, ponurymi barwami. Nad płyta roztacza się wspomniana aura niesamowitości. Mam wrażenie, że Diego wraz ze swoim przyjacielem rzucili na mnie urok od pierwszych nut. Swobodny i przestrzenny ambient balansuje pomiędzy ciepłymi i zimnymi barwami (w jedynym izolacyjnym kawałku "Nascita non esente de rischi"). Pierwsze dwie kompozycje spójne gatunkowo, rozbieżne w formie wykonania są zapowiedzią złozoności płyty oraz muzycznego zaangażowania artystów, nie tylko w sam dźwięk, ale efekty, formę wykonania, imaginacyjną kreację oraz ogólną atmosferę. Bardzo organiczną i progresywną kompozycją jest czwarta z kolei "Il grembo che accoglie la spece". W utworze pojawiają się elementy instrumentów strunowych, chociaż oczywiście na odpowiednio niskim strojeniu i wolnym, zniekształconym przekazie. W oparciu o budzący się niepokój oraz świadomość istnienia istot z innych wymiarów za naszymi plecami, muzyka staje się lodowata, nasączona strachem czy wręcz okultyzmem. Chociaż to słowo zarezerowałbym dla szóstej (a jakże!) kompozycji o tytule "La fossa cosmica delle acque", w której jest najmniej muzycznych treści. Brzmią tu głównie wyblakłe buczące warstwy oraz smętnie i cicho wtapiające się pianino. To kolejny utwór, ktory budzi ciarki na plecach oraz przywołuje duchy. Środek płyty oprócz wspomnianego "Il grembo che accoglie la spece" jest najbardziej przejrzysty i jaskrawy. Na całość płyty, tak i w piątej kompozycji "Corstretto a partorire nella tomba" pracuje zestaw szumów, rozciągniętych, długich brzmień, gdzie bardziej rozbudowane struktury kojarzą mi się z ostatnimi pracami Raison d'Etre. Album jest płynna, gęstą masą. Taka forma smoły, ktorą operujemy w rękach i indywidualnie modelujemy jej kształt, czy w zasadzie wpływ na nas. Aby ją dobrze poznać powinniśmy zająć się nią w całości. Rozerwana na osobne części traci swój pierwotny charakter i trudno ją ocenić w pełny sposób, a jeszcze trudniej poznać jej muzyczne zakamarki i dźwiękowe tajniki. Ukrytych jest tutaj wiele dźwięków. Wszechogarniająca moc "Inescorabile" rozpościera swoje skrzydła podczas dużego natężenia mocy głośników, kiedy wysokie tony w "L'equilibrio della rivelazione finale" wydają się być aż przejaskarwione i gryzą nieco w uszy. Jednakże płyta ta poznawana podczas kontemplacji ze słuchawkami na uszach odkrywa przed nami swoje drugie, smakowite dno. Słyszalne stają się bogactwa podkładów i tylko pozornie niepotrzebnych, chwilowych sampli. Dzięki nim kompozycje takie jak "Attaversato da pugnali" czy "Rivelazione di un personaggio biancovestito" odkrywają przed nami nowy wymiar brzmienia oraz sugestywny mroczny przekaz. Płyta zakończona jest w odmiennym nieco stylu - z początku ósmej kompozycji ("Ventidue gradini inclinati") pojawia się, wydaje mi sie, radiowy głos oczywiście w języku włoskim. Dopiero z czasem pojawiają się pierwsze transmisje dźwiękowe i nakładane efekty na sam żeński głos. Taki zapętlony przekaz urywa się nagle pozostawiając nas z pytaniami czy to mroczne, okultystyczne muzyczne przedstawienie zaistniało na prawdę czy to tylko bardziej modernistyczna muzyczna forma. Plyta na prawdę godna polecenia i do wielkrotnej penetracji wszelkich muzycznych zakątków.
Corpoparassita
Final Music
| < Poprzednia | Następna > |
|---|
